Op 2 juni 1998 ben ik door mijn, toen nog aanstaande, mamma en pappa uit het asiel in Ouderkerk aan de Amstel gehaald.

Dat was nog een hele bedoening. Paps en Mams moesten naar Opoe toe in Rotterdam. Mams wou per se een grote hond, want ze had altijd herdershonden gehad. Mams had 's-ochtends al het asiel in Amsterdam gebeld, maar daar was ik nou net van verhuisd naar Ouderkerk. (Ik was al veel verhuisd hoor. Ik had al twee baasjes achter de rug, maar daar vertel ik later wel meer over).
Mams ging nog even, voordat zij paps van zijn werk ging halen, kijken in het asiel in Ouderkerk. Dat lag toch op de route en ach ja, wellicht was ik er nog. Nou, mams werd voorgesteld aan wat honden, reuen zeg maar, maar die voldeden niet, want paps wou pertinent een dame. Paps heeft het rare idee dat een reu mijn moeder in zal pikken en hij niet meer aan de bak zal komen. Toevalligerwijs moest ik net naar de dokter, en toen ik daar klaar was, stond mams nog bij de toonbank te vragen terwijl ik net voorbij liep.
"Wat is dat voor een hond?" hoorde ik haar vragen. "Dat is een Karabash, een Turkse herder; veel weten we niet van haar of haar soort af. Ze komen niet zo veel voor in Nederland".

Dit jaar gaat de familie pauw stukken zorgvuldiger met het kroost om. Mijn inschatting is dat ze begin mei zijn geboren. Ik heb ze voor het eerst gezien op 4 juni van dit jaar. Ik heb meteen bovenstaande foto gemaakt, maar ze waren al bijna in de bosjes verdwenen. Het zijn er ditmaal 3.

De hele familie pauw komt dagelijks een hapje eten

Pauwen zijn helemaal niet tam, in ieder geval niet deze pauwen. Edoch, wat voor alle beesten geldt is dat ze te paaien zijn met eten! Nu komen ze al weken iedere dag langs en ik mag steeds dichter bij komen. Of pauwen een aaibaarheidsfactor hebben dat weet ik nog niet....
Ze krijgen hier wat opfokvoer en muesli van Whinney. Veel daaruit vinden ze erg lekker. Ze groeien als kool en ze hebben alledrie al een mini kammetje op hun hoofd, waar ik als leek uit afleidt dat hun fontanelletjes gesloteb zijn?
Ik heb wel opgemerkt dat wanneer er zo'n zomerbui neervalt dat mamma pauw meteen en ter plekke haar kinders onder de veren neemt.
De kuikens zijn ook behoorlijk groter dan vorig jaar. Ook opmerkelijk is in tegenstelling tot vorig jaar is dat vader Pauw bijna niet wijkt van de zijde van moeder Pauw.

Familie Pauw komt eten
e worden steeds tammer en brutaler. Ze gaan ook in en uit Whinney's stal, maar die zet ze er wel eens met zachte hand uit. Het is tenslotte 'haar' kraamkamer en daar wil ze geen pauwenfamilie in he!
Ook zitten de kuikens vaak stoer te jongleren om wat te drinken, onder zeer toeziend oog van hun moeder, op de rand van Whinneys hele grote drinkbak.

Onze buurman heeft een 'paartje' pauwen. Vorig jaar hebben ze voor het eerst voor nageslacht gezorgd, maar helaas is dat niet goed gegaan. Ze hadden 2 schattige pauwenkuikens.
Het schijnt heel moeilijk te zijn pauwenkuikens groot te laten worden. Er zijn heel veel factoren waardoor er dingen mis kunnen gaan: roofvogels en de weersomstandigheden.

Pauwenkuikens kunnen niet tegen regen. Dat betekent de dood voor ze. Hun fontanel schijn nog geruime tijd open te blijven en wanneer er een goeie regenbui is en ze zijn onbeschermd betekent dit de dood voor ze.
Roofvogels zijn ook een groot gevaar voor de kuikens. Wij hebben hier sperwers, buizerds, maar ook kauwen zijn zeker niet ongevaarlijk.
Op een slechte dag was er ineens 1 kuiken verdwenen en later heb ik het andere kuiken teruggevonden. Die was waarschijnlijk in een regenbui terechtgekomen.

Karabash

Wij hebben drie honden, Mercedes en Napoleon zijn Turkse herders, ook wel bekend onder de naam Anatolische Herder, Karabash of Kangal. Aicha is onze duitse herder
In Turkije worden Kangals gebruikt om in de bergen op de schapen te passen tijdens hun verblijf in de bergweiden.
meer

Dit is Whinney, het paard van Alexa.

Whinney is bij ons komen wonen op 7 november 2002. Whinney zou 12 jaar oud zijn. Ze zag er erg slecht en dof uit, maar ze had een goede uitstraling en liet zich braaf aan allerlei zaken onderwerpen als voetjes geven, meelopen e.d. Verder werd ons verzekerd dat zij 200% mak en verkeersmak zou zijn; en naar zo'n paard was ik lange tijd naar op zoek geweest. Whinney ging dus mee naar huis.
Binnen de kortste keren zag ze er glanzend en gezond uit. Om geregeld te kunnen rijden ging ze per 5 december op een manege staan, 10 minuten rijden van huis. De eerste keer dat ik maar meteen met haar in de les meereed bleek dat deze mevrouw een zeer eigen willetje heeft. Mevrouws wil is wet, tot het tegendeel is bewezen. Ik moest dus wel even het zweepje gebruiken, al ben ik daar geen voorstander van, om te laten merken dat er maar een de baas kan zijn.

Whinney is op deze foto hoogzwanger. Op 13 juli 2004 om 17:45 is Whinney bevallen van een merrie veulen, Whinney's Stardust Stephanie Hollywood.

Wij hebben twee paarden, Whinney en haar dochter Stardust.

Napoleon

Ik ben geboren op 12 juni 2000, te B. in Noord-Holland. Als mannelijk lid van het eerste echte Karabashen nest geboren in Nederland. Ik ben dus een echte Karabash, net als Mercedes. Was ik in mijn eerste weken in een hand te dragen, later kwam ik bijna 2 kilo per week aan. Op 29 oktober 2000 woog ik slechts 30 kilo, dat was maar 4 kilo minder dan Mercedes, en die was toen al volwassen (denkt ze). Net als mijn vader, Efe, zal ik wel heel erg groot worden zeggen ze, en die is groot joh! Kijk maar.

Star is inmiddels alweer bijna 5 maanden! Ze groeit als kool zoals jullie zien. Ze heeft inmiddels ook het bijbehorende veulengedrag...erg bijdehand. Dat is heel brutaal, van bijten tot en met een trap uitdelen, maar dat schijnt 'normaal' met veulens te zijn. Wanneer je haar streng toespreekt houdt ze meteen op.
Het is een donders mooi veulen en dat wil ze weten ook.

Op 11 december 2004 hebben wij Aicha onze, toen negen weken oude pup, opgehaald.